Język polski (polszczyzna) – należy do lechickiej grupy języków zachodniosłowiaskich, które wchodzą do składu rodziny języków indoeuropejskich. Język polski posiada wiele rys wspólnych z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (którego odmiana kaszubska jest powszechnie uważana za dialekt języka polskiego), łużyckim oraz połabskim. Polszczyzna jest językiem rodzimym dla ponad 46 milionów osób, mieszkających w wielu krajach świata.

Historia

W Średniowieczu polski język literacki rozwijał się przede wszystkim w środowisku duchowieństwa katolickiego, przedstawiciele którego dokonywali tlumaczeń tekstów religijnych z łaciny na język polski (np. Psałterz Floriański z XIV w.). W tym okresie na język polski w sposób przemożny oddziaływała łacina i język czeski, jednak poczynając z XV w. te wpływy powoli zaczynaja ustawać. Od wieku XVI polski język literacki zaczyna rozprzestrzeniać się w środowisku szlachty i burżuazji. Wspołczesny literacki język polski został utworzony w wieku XVI na bazie dialektów zachodnich, które były rozpowszechnione na terenie Poznańskiego. XVI-XVII w.w. są czasami rozkwitu polszczyzny, która na obszernych terytoriach Europy Wschodniej pełniła rolę „lingua franca”. Właśnie wtedy intensywnej polonizacji uległo słownictwo zachodnich dialektów języka staroruskiego, co z kolei sprzyczyniło ostateczne wyodrębnienie języka ukraińskiego i białoruskiego z języka wielkoruskiego. Jednak od końca XVIII w., po rozbiorze Rzeczypospolitej pzez Imperium Rosyjskie, Austrię oraz Prusy, polszczyzna zaczęła nieustannie tracić swoją pozycję w regionie. Język francuski, tymczasowo odgrywający rolę języka elity, został w XIX w. wyparty przez język niemiecki. W XX w. jego zastąpił język rosyjski, który ponownie stał się językiem rodzimym, obokodrodzonego białoruskiego, dla większości mieszkańców Białorusi oraz byłych Prus niemieckich. W ciągu ostatniego dziesięciolecia polszczyzna odczuwa silne oddziaływanie języka angielskiego.

Tak więc, oprócz czeskiego oraz łaciny, na język polski najbardziej znaczący wpływ miały następujące języki: francuski, niemiecki, włoski, starobiałoruski, rosyjski oraz angielski.

Poczynając od średniowiecza, w skutek bliskich kontaktów z państewkami niemieckmi, dużo słów zostały zapożyczone z języka niemieckiego. Np. szlachta (z niem. Geschlecht – ród), rachunek (Rechnung), ratusz (Rathaus), burmistrz (Burgemeister), handel (Handel), kartofel (Kartoffel), cukier (Zucker), kelner (Kellner), malarz (Maler; czasownik malować – malen). Duża ilość słów o niemieckim rodowodzie sę obecne również w dialektach Górnego Śląsku. W czasach Napoleona duży wplyw na język polski miał język fancuski. Np. ekran (ecran), rekin (requin), meble (meuble), fotel (fauteuil), plaza (plage) і koszmar (cauchemard).

Dużo słów zostało zapożyczone z innych języków słowiańskich. Np. hańba i brama – z języka czeskiego.